Ο L.v.Beethoven διευθύνει την 9η Συμφωνία

Στις 7 Μαΐου του 1824, στο θέατρο Theater am Kärntnertor της Βιέννης, ο απολύτως κουφός Beethoven αποφασίζει να διευθύνει ο ίδιος την 9η συμφωνία του. «…δηλαδή στεκόταν μπροστά στο αναλόγιο και διηύθυνε θυελλωδώς. Άλλες φορές σηκωνόταν ψηλά, άλλες φορές χαμήλωνε. Συμπεριφερόταν λες και ήθελε να παίξει μόνος του το κάθε όργανο», αναφέρει ένας από τους μουσικούς της ορχήστρας στο ημερολόγιο του.

Carolin Unger,λυρική τραγουδίστρια που ο συνθέτης την είχε επιλέξει ως μία από τους σολίστ της συναυλίας

Συνεπαρμένος, συνέχιζε να διευθύνει ακόμα και όταν το έργο έχει τελειώσει. Η Καρολίν Ούνγκερ,  πήγε προς το μέρος του και τον έστρεψε προς το ακροατήριο, ώστε να δεχτεί τον ενθουσιασμό του κοινού!
Ενώ σε μια άλλη μαρτυρία αναφέρεται «Το κοινό αντιμετώπισε αυτόν τον μουσικό ήρωα με όλες τις τιμές, ακούγοντας αυτό το εκπληκτικό έργο, ενώ πολλές φορές κατά τη διάρκεια αυτού, το κοινό ξεκινούσε να χειροκροτεί από θαυμασμό. Το κοινό, του έδωσε 5 λεπτά συνεχόμενων χειροκροτημάτων, ενώ στον αέρα πετούσαν, καπέλα, μαντήλια και σηκωμένα χέρια, ώστε ο Μπετόβεν, που δεν μπορούσε να ακούσει, να καταφέρει να δει τουλάχιστον τον μεγάλο ενθουσιασμό του κοινού!»

Δείτε την τελευταία υπέροχη σκηνή από την ταινία «Αντιγράφοντας τον Μπετόβεν»

Advertisements

Fr. Schubert, «Η Πέστροφα» – «Die Forelle» D.550.

«Στο δάσος μέσα τρέχει ρυάκι δροσερό
Μια πέστροφα ασημένια κοιτάζω στο νερό
Χαρούμενος κοιτάζω το ψάρι που πηδά
Με χάρη πεταρίζει στα γάργαρα νερά!

Ψαράς με το καλάμι κοιτάζει το βυθό Συνέχεια

Erik Satie, Gymnopédies

O Eriκ Satie ως μαθητής ήταν μάλλον… κακός. Ουδείς περίμενε ότι θα ασχολείτο με τη μουσική αφού μάλιστα αρκετά νωρίς παράτησε το ωδείο του Παρισιού για να καταταγεί ως εθελοντής στο στρατό.

Όμως, οι αλλαγές που μπορεί να επέλθουν στον ανθρώπινο χαρακτήρα είναι απρόβλεπτες! Έτσι, εφόσον υπηρέτησε το Γαλλικό στρατό για 3 περίπου χρόνια αποφάσισε να επιστρέψει στη μουσική και να αφοσιωθεί στη σύνθεση.

Οι Gymnopédies είναι το πρώτο έργο που έγραψε την περίοδο αυτή, ονομασία εμπνευσμένη από τις γυμνοπαιδιές της αρχαίας Σπάρτης και πρόκειται για τρία μικρού μεγέθους κομμάτια  για πιάνο. Η πρώτη σύνθεση ονομάζεται: Lent et douloureux (αργά και επώδυνα), η δεύτερη: Lent et triste (αργά και θλιμμένα) και η τρίτη: Lent et grave (αργά και σοβαρά). Τα τρία αυτά ατμοσφαιρικά κομμάτια είναι γραμμένα σε 3/4, και έχουν κοινό θέμα και δομή. Οι Gymnopédies θεωρούνται ένας σημαντικός πρόγονος της Ambient μουσικής ( μουσικό είδος που δίνει περισσότερη έμφαση στην τονικότητα και την ατμόσφαιρα και λιγότερο τη φόρμα).  

Ο Σατί είχε υποστηρίξει ότι το μυθιστόρημα του Γκυστάβ Φλωμπέρ Salammbô, τον είχε εμπνεύσει για αυτή τη σύνθεση.

Ποιος είναι ο βαρύτονος Γιάννης Αγγελόπουλος;

Ο Γιάννης Αγγελόπουλος, στο ρόλο του Ριγκολέτο του G.Verdi (1889-1890) από το αρχείο της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης Λίλιαν Βουδούρη

21 Ιανουαρίου 1881, γεννήθηκε στην Αθήνα ο βαρύτονος Γιάννης Αγγελόπουλος. Η καταγωγή του ήταν από τη Δημητσάνα και συγγένευε με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’.

Το ντεμπούτο του στην όπερα κάνει το 1910, ερμηνεύοντας τον Ριγκολέτο του Βέρντι. Συμμετείχε σε πολλές παραγωγές της τότε Ελληνικής Λυρικής Σκηνής, ώσπου το 1920 φεύγει για σπουδές στην Ιταλία με υποτροφία του Μαρή Εμπειρίκου.  Από το σημείο αυτό, η καριέρα του εκτοξεύεται και γίνεται μάλλον ο πρώτος από τους Έλληνες της νεώτερης Ελλάδας που αποκτά διεθνή φήμη στον τομέα της όπερας.  Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1924 και εκμεταλλευόμενος φήμη και γνωριμίες του προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της Ελληνικής πολιτείας στα προβλήματα του μουσικού μελοδράματος.

Αξιομνημόνευτη είναι η συμμετοχή του στην παράσταση «Το Δαχτυλίδι της Μάνας» του Μανώλη Καλομοίρη, υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου.  Το τέλος της καριέρας του σηματοδοτεί και πάλι ο Ριγκολέτο, εφόσον  τον Μάιο του 1936 ο Γιάννης Αγγελόπουλος, δίνει την τελευταία του παράσταση στο κινηματοθέατρο Παλλάς, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.

Έφυγε στις 5 Δεκεμβρίου 1943 και ενώ υπήρξε θερμός πολέμιος του Ναζισμού, οι Γερμανοί απέστειλαν στην κηδεία του τιμητικό άγημα.

Ο Γιάννης Αγγελόπουλος εκτός της κλασικής του πορείας είχε τεράστια επιτυχία και ως τραγουδιστής του Ελληνικού ρεπερτορίου και έκανε μάλιστα και μερικές ηχογραφήσεις.  Ακολουθεί ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

Τι είναι η Impromptu;

Impromptu  (μετ. αυτοσχεδιασμός),  είναι έργο αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα, για ένα μόνο όργανο, συνήθως πιάνο . Οι πρώτες impromptu  φαίνεται να εκδόθηκαν από τον  Jean Baptist Cramer το 1815. Η «φόρμα» υιοθετήθηκε και αγαπήθηκε ιδιαιτέρως από τους ρομαντικούς συνθέτες, εφόσον η ιδέα της ανεμπόδιστης και ελεύθερης έκφρασης βρίσκεται στην καρδιά του ρομαντισμού. Συνέχεια

Τι είναι το ορατόριο;

Tο ορατόριο (ρητορική είναι ακριβής μετάφραση από τα Ιταλικά) είναι λυρικό έργο, ευρείας κλίμακας, για ορχήστρα , χορωδία και λυρικούς τραγουδιστές. Με δομή πανομοιότυπη της όπερας, χωρίς όμως σκηνική δράση και με απλούστερη πλοκή, τα θέματα των ορατορίων αντλούνται κατά κανόνα από τη Βίβλο και έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Υπάρχουν βεβαίως και κάποιες εξαιρέσεις όπως κάποια από τα ορατόρια του Χαίντελ (Ηρακλής, Σεμέλη) που αντλούν το περιεχόμενο τους από την ελληνο-ρωμαϊκή ιστορία και μυθολογία. Συνέχεια

J. Brahms, Rhapsodies op 79

Οι δύο ραψωδίες για πιάνο, op 79 του Γιοχάνες Μπραμς, γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1879, όταν ο συνθέτης διένυε την ωριμότερη συνθετική του περίοδο. Διακρίνονται και τα δύο από πάθος και ένταση αλλά οι δομικές διαφορές που έχουν μεταξύ τους είναι ευδιάκριτες.

Η πρώτη, η ραψωδία σε σι ελάσσονα , μοιάζει με κραυγή απελπισίας Συνέχεια