Giovanni Battista Pergolesi

Ο Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι, γεννήθηκε στο Τζέζι της Ιταλίας στις 4 Ιανουαρίου 1710 και πέθανε στις 16 Μαρτίου 1736.Το οικογενειακό του όνομα ήταν Ντράγκι, αλλά με τη μετακόμιση από την Πέργκολα στο Τζέζι το όνομα της οικογένειας άλλαξε σε Περγκολέζι (από την Πέργκολα).
Σε ηλικία 10 ετών γράφεται στο Conservatorio dei Poveri, της Νάπολης όπου χαρακτηρίζεται από τους διδάσκοντες ως εξαιρετικού χαρίσματος βιολονίστας.
Το 1732 διορίζεται ως μαέστρος στην αυλή του πρίγκιπα του Stigliano και συνθέτει μια Ναπολιτάτικη όπερα μπούφα με τον τίτλο «Lo frate ’nnammorato», και τη Λειτουργία του σε ρε ελάσσονα. Και τα δύο έργα του γνώρισαν την επιτυχία.
Το 1733 γράφει την πρώτη του σοβαρή όπερα «Il prigionier superbo» και παρεμβάλει ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη πράξη ως ιντερμέτζο την κωμική όπερα La Serva Padrona (Υπηρέτρια Κυρά}. Και βεβαίως την παράσταση κλέβει το ιντερμέτζο. Η φήμη του Περκολέζι εξαπλώνεται ραγδαία.
Έτσι το 1734 τον βρίσκουμε στη Ρώμη να διευθύνει τη λειτουργία του σε Φα μειζονα. Όμως το έργο δεν τυγχάνει αντίστοιχης αναγνώρισης, όπως και κανένα από τα έργα αυτής της περιόδου. Συγχρόνως η υγεία του Περγκολέζι κλονίζεται σοβαρά από το μικρόβιο της φυματίωσης. Υποχρεώνεται το 1736 ν’ αφήσει τη Νάπολη και να εγκλειστεί σε γειτονικό μοναστήρι Φραγκισκανών.
Λίγες εβδομάδες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στα 26 του μόλις χρόνια και σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, συνθέτει το κύκνειο άσμα του, το περίφημο Stabat Mater του, έργο έξοχης μουσικής και θρησκευτικής ποιητικής.
Λίγο καιρό μετά το θάνατο του, το έργο του ξεφεύγει από τα όρια της Ιταλίας και η φήμη του εξαπλώνεται σε όλη της Ευρώπη.

 

Βιογραφία του Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι, για το ωδείο Ars Musicalis και το μάθημα Ιστορία της Μουσικής

Advertisements

Stabat Mater

Το Stabat Mater είναι χριστιανικός ύμνος του 13ου αιώνα που αναφέρεται στη θλίψη και τον πόνο της μητέρας του εσταυρωμένου Ιησού. Ο συγγραφέας του μπορεί να είναι είτε ο φραγκισκανός ιππότης Jacopone da Todi είτε ο Πάπας Ιννοκέντιος ο 3ος .
Ο τίτλος προέρχεται από την πρώτη του σειρά του ύμνου Stabat Mater Dolorosa , που σημαίνει » θλιμμένη η μητέρα ίστατο «.
Τραγουδιέται την Παρασκευή των Θλίψεων, (Μεγάλη Παρασκευή) αλλά και στις 15 Σεπτεμβρίου, ημέρα όπου τιμάται η Παναγία των Θλίψεων από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Το Stabat Mater έχει μελοποιηθεί από πολλούς συνθέτες δυτικής μουσικής, Μερικά από τα γνωστότερα Stabat Mater είναι των:

Palestrina (~ 1590)

A.Vivaldi (1712)

Συνέχεια

L.V. Beethoven, Sonata Op.90 No.27

Έργο της δευτέρας περιόδου του Μπετόβεν, η σονάτα έργο 90 no 27, γράφτηκε το καλοκαίρι του 1814 και δημοσιεύθηκε ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1815 από τον S. A. Steiner, εφόσον έγιναν μερικές ακόμη διορθώσεις από το συνθέτη.

Χειρόγραφο του έργου Op.90 No. 27

Η σονάτα είναι αφιερωμένη στον πρίγκιπα Moritz von Lichnowsky. Ο φίλος του Μπετόβεν και βιογράφος του Anton Schindler θεωρεί πως η σονάτα περιγράφει ένα ρομαντικό ειδύλλιο του πρίγκηπα που είχε προοπτικές γάμου. Αυτό επιβεβαιώνουν και οι τίτλοι που έδωσε ο Μπετόβεν στο πρώτο και το δεύτερο μέρος της σονάτας.

1.Kampf zwischen Kopf und Herz – Ανάμεσα σε καρδιά και Λογική

2. Conversation mit der Geliebten – Συζητώντας με την αγαπημένη

Ακολουθεί μορφολογική ανάλυση της Σονάτας από την τελειόφοιτο της Σχολής Αρμονίας του ωδείου Ars Musicalis, Βασιλική Σιδέρη, που έγινε για το μάθημα της Μορφολογίας, υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Π. Χρόνη.

Εργασία_Sonata No. 27 in E Minor_Op. 90

Georg Friedrich Händel

«Ήταν 23 Απριλίου 1683 όταν ο Γκέοργκ Χαίντελ, κουρέας στο υπηρετικό προσωπικό του Γιόχαν Άντολφ Α’, δούκα του Βάισενφελς (Weissenfels), παντρεύτηκε την Δωροθέα Τάουστ. Δύο χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα στις 23 Φεβρουαρίου 1685, ο 63χρονος Γκέοργκ και η 34χρονη Δωροθέα φέρνουν στη ζωή τον Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ (Georg Friedrich Händel).

Ο Χαίντελ γεννήθηκε στο Χάλλε της Γερμανίας, την ίδια χρονιά με το Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (Johann Sebastian Bach, 21/03/1685 – 1750) και το Ντομένικο Σκαρλάτι (Domenico Scarlatti, 26/10/1685 – 1757).  Μεγάλωσε υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών του. Από νεαρή ηλικία λαχταρούσε να σπουδάσει μουσική, αλλά ο πατέρας του  προσπάθησε να τον αποτρέψει από την ενασχόληση με ένα αμφίβολο επάγγελμα όπως του μουσικού. Δεν του επέτρεπε ούτε να αγοράσει κάποιο μουσικό όργανο. Η μητέρα του από την άλλη, προωθούσε τα μουσικά του χαρίσματα, ήταν υποστηρικτική και με τη βοήθειά της ο Χαίντελ εξασκούνταν κρυφά.»

Διαβάστε την πλήρη βιογραφία του Χαίντελ, που επιμελήθηκε ο τελειόφοιτος της τάξης Αρμονίας της Σχολής Ανώτερων Θεωρητικών, Αλέξιος Μεγάλος,  πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.

George Frideric Handel

Η Μπαρόκ εποχή στη μουσική και τα βασικά χαρακτηριστικά της

%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%8c%ce%baΜε τον όρο Μπαρόκ (Baroque) αναφερόμαστε στο καλλιτεχνικό ύφος που διαμορφώθηκε τον 17ο αιώνα, ξεκίνησε στη Ρώμη της Ιταλίας και σύντομα εξαπλώθηκε σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το ύφος αυτό απευθύνεται κυρίως στο συναίσθημα, ενώ χαρακτηρίζεται από έντονους, γεμάτους και εντυπωσιακούς ρυθμούς, σε αντίθεση με το αναγεννησιακό ύφος που βασίστηκε κυρίως στη λογική, ηρεμία και στη γαλήνη. Τα βασικότερα  γνωρίσματα της εποχής Μπαρόκ είναι η λάμψη και το μεγαλείο, η πολύ φορτωμένη διακόσμηση και η προσοχή στις λεπτομέρειες. Με άλλα λόγια, όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να τραβήξουν την προσοχή και το θαυμασμό του θεατή, αλλά και του ακροατή.
Η τέχνη που γνώρισε τις μεγαλύτερες επιρροές  και αλλαγές την εποχή του μπαρόκ, είναι η τέχνη της μουσικής. Αναπτύσσεται η οργανική μουσική ενώ μέχρι τότε  είχαν προτεραιότητα οι ανθρώπινες φωνές. Οι  κανόνες της πολυφωνικής μουσικής και της αρμονίας άρχισαν να μεταφέρονται στα μουσικά όργανα που ραγδαία εξελίσσονται κατασκευαστικά (π.χ. το φλάουτο ),  ενώ εφευρίσκονται νέα (π.χ. το όμποε). Μεγάλη σημασία αποκτούν τα έγχορδα και ιδιαίτερα τα όργανα της οικογένειας του βιολιού.
Οι εκκλησιαστικοί τρόποι δίνουν τη θέση τους σε μείζονες και ελάσσονες κλίμακες και το basso continuo γίνεται κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου,
Δημιουργούνται νέες μουσικές φόρμες όπως η σουίτα, η σονάτα-τρίο, το κοντσέρτο γρόσσο, η καντάτα και το ορατόριο, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσεται και η όπερα.
Η  Καθολική Εκκλησία στήριξε εξ ολοκλήρου το νέο μουσικό κίνημα και χρησιμοποίησε την τεχνοτροπία του και το δραματικό του ύφος για την αναπαράσταση πολλών θρησκευτικών θεμάτων που προκαλούσαν την συναισθηματική συμμετοχή του θεατή.
Σημαντικότεροι συνθέτες της εποχής μπαρόκ είναι οι:
T. Albinoni
I. S. Bach
G. Fr. Handel
Ar. Corelli
Al. Scarlatti
J.B. Lully
Fr. Couperin
J. Ph. Rameau
A. Vivaldi

 

Για το Ωδείο Ars Musicalis και το μάθημα Ιστορία της  Μουσικής
ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΚΡΗ

Antonín Leopold Dvořák

  dvorak
Κορυφαίος Τσέχος συνθέτης της ρομαντικής περιόδου «πατέρας της Τσέχικης  εθνικής σχολής»  ο Αντονίν Λέοπολντ Ντβόρζακ, [Antonín Leopold Dvořák], γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1841 στο Νελαχότσεβες, , ένα χωριό στον ποταμό Μολδάβα βόρεια της Πράγας που τότε βρισκόταν υπό Αυστριακή κατοχή.
Ο Άντονιν ήταν ο πρωτότοκος από τα οκτώ παιδιά ης Άννας Ζντένεκ και του Φράντισεκ Ντβόρζακ (κρεοπώλη πανδοχέα και επαγγελματία οργανοπαίχτη του τσίτερ) Ο πατέρας  από νωρίς αναγνώρισε τη μουσική ευφυΐα του παιδιού του κι έτσι σε ηλικία 6 ετών, ο Αντονιν  Ντβόρζακ παίρνει τα πρώτα μαθήματα μουσικής στη σχολή του χωριού του. Το 1857 γράφεται στην Εκκλησιαστική Σχολή της Πράγας, και σταδιακά εξελίσσεται σε ολοκληρωμένο βιολονίστα αλλά και βιολανίστα. Τη δεκαετία του 1860 συμμετέχει ως βιολανίστας στη Θεατρική Ορχήστρα της Βοημίας, υπό τη διεύθυνση του  Μπέντριχ Σμέτανα.  Το 1871 παραιτείται από την ορχήστρα και αφοσιώνεται στη σύνθεση και τη διδασκαλία. Αυτήν  την περίοδο ερωτεύεται μία από τις μαθήτριές του, την Josefína Čermákova και γράφει γι αυτήν τον κύκλο τραγουδιών Κυπαρίσσια, (Cypřiše) . Η Josefína όμως παντρεύεται κάποιον άλλον και το 1873 ο Ντβόρζακ παντρεύεται την αδερφή της, Άννα, με την οποία αποκτά εννιά παιδιά.

Συνέχεια

Τα 13 καταπληκτικά οφέλη της μουσικής εκπαίδευσης

«Έφτασα στη θεωρία της σχετικότητας από διαίσθηση και η μουσική ήταν η κινητήριος δύναμη πίσω από τη διαίσθηση. Η ανακάλυψη μου ήταν το αποτέλεσμα της μουσικής αντίληψης» (Όταν ρωτήθηκε για τη θεωρία της σχετικότητας ) Albert Einstein (1879 – 1955)

Albert-Einstein-ViolinΕίναι γνωστό πως ο Einstein ήταν ερασιτέχνης βιολονίστας και πως διδάχτηκε τη μουσική από την πρώιμη παιδική ηλικία. Όμως, μήπως η παραπάνω φράση υποκρύπτει κάποια υπερβολή; Είναι δυνατόν η μουσική να εξελίξει τόσο έναν εγκέφαλο ώστε να τον φτάσει στην διατύπωση της σημαντικότερης ανακάλυψης του 20ου αιώνα; Θα ήταν το λιγότερο αφελές να θεωρήσουμε πως όποιος μελετήσει σοβαρά κάποιο μουσικό όργανο θα αποκτήσει και τον εγκέφαλο του Einstein. Αλλά είναι σίγουρο η μουσική θα εξελίξει τον κοινό νου , στο μέτρο του δυνατού και θα τον βοηθήσει να διαχειριστεί ικανότητες και δεξιότητες. Συνέχεια