Années de pèlerinage, Fr.Liszt

Η Βίλα ντ’ Έστε, ιστορικής σημασίας πύργος του 16ου αιώνα στο Τίβολι (32χιλ από τη Ρώμη) , φημίζεται για τα αιωνόβια κυπαρίσσια και την ποικιλία των σιντριβανιών. Ο ιδιοκτήτης του πύργου, Καρδινάλιος Hohenlohe είχε παραχωρήσει στον Franz Liszt τρία δωμάτια και από το 1864 ο συνθέτης περνούσε εκεί μικρά ή μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.
Εδώ θα συντεθεί ο 3ος χρόνος της συλλογής «Χρόνια Προσκυνήματος», σχεδόν τριάντα χρόνια μετά από τις δύο προηγούμενες συλλογές. Συνέχεια

L.Delibes, Flower Duet

Η Λακμέ (Lakmé) είναι όπερα τριών πράξεων του Λεό Ντελίμπ (Léo Delibes) σε γαλλικό λιμπρέτο των Εντμόντ Γκοντινέ και Φιλίπ Ζιλ. Ο Ντελίμπ συνέθεσε την όπερα την περίοδο 1881-1882 και έκανε πρεμιέρα στις 14 Απριλίου του 1883 στην Οπερά Κομίκ στο Παρίσι. Το έργο βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Πιέρ Λοτί «Ραραχού», γνωστό και ως «Ο Γάμος του Λοτί» (1880), και η δράση τοποθετείται στη Βρετανική Ινδία στα μέσα του 19ου αιώνα. Η όπερα περιλαμβάνει το διάσημο «Ντουέτο των Λουλουδιών» (Sous le dôme épais), το οποίο ερμηνεύει στην Πρώτη Πράξη η Λακμέ, κόρη του ιερέα Νιλακάνθα, και η υπηρέτριά της Μάλικα, καθώς ετοιμάζονται να πάρουν το μπάνιο τους στον ιερό ποταμό.

O παρακάτω σύνδεσμος οδηγεί στην παρτιτούρα  για πιάνο, σοπράνο και άλτο, του διάσημου ντουέτου  «Sous le dôme épais»

Leo Delibes, Flower Duet from Lakmé

Τα λουλουδια αγαπούν τη μουσική

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Άρθρο του Μ. Δεσύλλα

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι τα φυτά, για να αναπτυχθούν χρειάζονται τροφή, νερό και φως. Ερευνητές από όλα τα μέρη του κόσμου τονίζουν ότι αν τους παρέχουμε και μουσικά ακούσματα, κατά προτίμηση κλασικά, τα φυτά θα ευεργετηθούν.

Συνέχεια

Giovanni Battista Pergolesi

Ο Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι, γεννήθηκε στο Τζέζι της Ιταλίας στις 4 Ιανουαρίου 1710 και πέθανε στις 16 Μαρτίου 1736.Το οικογενειακό του όνομα ήταν Ντράγκι, αλλά με τη μετακόμιση από την Πέργκολα στο Τζέζι το όνομα της οικογένειας άλλαξε σε Περγκολέζι (από την Πέργκολα).
Σε ηλικία 10 ετών γράφεται στο Conservatorio dei Poveri, της Νάπολης όπου χαρακτηρίζεται από τους διδάσκοντες ως εξαιρετικού χαρίσματος βιολονίστας.
Το 1732 διορίζεται ως μαέστρος στην αυλή του πρίγκιπα του Stigliano και συνθέτει μια Ναπολιτάτικη όπερα μπούφα με τον τίτλο «Lo frate ’nnammorato», και τη Λειτουργία του σε ρε ελάσσονα. Και τα δύο έργα του γνώρισαν την επιτυχία.
Το 1733 γράφει την πρώτη του σοβαρή όπερα «Il prigionier superbo» και παρεμβάλει ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη πράξη ως ιντερμέτζο την κωμική όπερα La Serva Padrona (Υπηρέτρια Κυρά}. Και βεβαίως την παράσταση κλέβει το ιντερμέτζο. Η φήμη του Περκολέζι εξαπλώνεται ραγδαία.
Έτσι το 1734 τον βρίσκουμε στη Ρώμη να διευθύνει τη λειτουργία του σε Φα μειζονα. Όμως το έργο δεν τυγχάνει αντίστοιχης αναγνώρισης, όπως και κανένα από τα έργα αυτής της περιόδου. Συγχρόνως η υγεία του Περγκολέζι κλονίζεται σοβαρά από το μικρόβιο της φυματίωσης. Υποχρεώνεται το 1736 ν’ αφήσει τη Νάπολη και να εγκλειστεί σε γειτονικό μοναστήρι Φραγκισκανών.
Λίγες εβδομάδες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στα 26 του μόλις χρόνια και σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, συνθέτει το κύκνειο άσμα του, το περίφημο Stabat Mater του, έργο έξοχης μουσικής και θρησκευτικής ποιητικής.
Λίγο καιρό μετά το θάνατο του, το έργο του ξεφεύγει από τα όρια της Ιταλίας και η φήμη του εξαπλώνεται σε όλη της Ευρώπη.

 

Βιογραφία του Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι, για το ωδείο Ars Musicalis και το μάθημα Ιστορία της Μουσικής

Stabat Mater

Το Stabat Mater είναι χριστιανικός ύμνος του 13ου αιώνα που αναφέρεται στη θλίψη και τον πόνο της μητέρας του εσταυρωμένου Ιησού. Ο συγγραφέας του μπορεί να είναι είτε ο φραγκισκανός ιππότης Jacopone da Todi είτε ο Πάπας Ιννοκέντιος ο 3ος .
Ο τίτλος προέρχεται από την πρώτη του σειρά του ύμνου Stabat Mater Dolorosa , που σημαίνει » θλιμμένη η μητέρα ίστατο «.
Τραγουδιέται την Παρασκευή των Θλίψεων, (Μεγάλη Παρασκευή) αλλά και στις 15 Σεπτεμβρίου, ημέρα όπου τιμάται η Παναγία των Θλίψεων από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Το Stabat Mater έχει μελοποιηθεί από πολλούς συνθέτες δυτικής μουσικής, Μερικά από τα γνωστότερα Stabat Mater είναι των:

Palestrina (~ 1590)

A.Vivaldi (1712)

Συνέχεια

L.V. Beethoven, Sonata Op.90 No.27

Έργο της δευτέρας περιόδου του Μπετόβεν, η σονάτα έργο 90 no 27, γράφτηκε το καλοκαίρι του 1814 και δημοσιεύθηκε ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1815 από τον S. A. Steiner, εφόσον έγιναν μερικές ακόμη διορθώσεις από το συνθέτη.

Χειρόγραφο του έργου Op.90 No. 27

Η σονάτα είναι αφιερωμένη στον πρίγκιπα Moritz von Lichnowsky. Ο φίλος του Μπετόβεν και βιογράφος του Anton Schindler θεωρεί πως η σονάτα περιγράφει ένα ρομαντικό ειδύλλιο του πρίγκηπα που είχε προοπτικές γάμου. Αυτό επιβεβαιώνουν και οι τίτλοι που έδωσε ο Μπετόβεν στο πρώτο και το δεύτερο μέρος της σονάτας.

1.Kampf zwischen Kopf und Herz – Ανάμεσα σε καρδιά και Λογική

2. Conversation mit der Geliebten – Συζητώντας με την αγαπημένη

Ακολουθεί μορφολογική ανάλυση της Σονάτας από την τελειόφοιτο της Σχολής Αρμονίας του ωδείου Ars Musicalis, Βασιλική Σιδέρη, που έγινε για το μάθημα της Μορφολογίας, υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Π. Χρόνη.

Εργασία_Sonata No. 27 in E Minor_Op. 90

Georg Friedrich Händel

«Ήταν 23 Απριλίου 1683 όταν ο Γκέοργκ Χαίντελ, κουρέας στο υπηρετικό προσωπικό του Γιόχαν Άντολφ Α’, δούκα του Βάισενφελς (Weissenfels), παντρεύτηκε την Δωροθέα Τάουστ. Δύο χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα στις 23 Φεβρουαρίου 1685, ο 63χρονος Γκέοργκ και η 34χρονη Δωροθέα φέρνουν στη ζωή τον Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ (Georg Friedrich Händel).

Ο Χαίντελ γεννήθηκε στο Χάλλε της Γερμανίας, την ίδια χρονιά με το Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (Johann Sebastian Bach, 21/03/1685 – 1750) και το Ντομένικο Σκαρλάτι (Domenico Scarlatti, 26/10/1685 – 1757).  Μεγάλωσε υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών του. Από νεαρή ηλικία λαχταρούσε να σπουδάσει μουσική, αλλά ο πατέρας του  προσπάθησε να τον αποτρέψει από την ενασχόληση με ένα αμφίβολο επάγγελμα όπως του μουσικού. Δεν του επέτρεπε ούτε να αγοράσει κάποιο μουσικό όργανο. Η μητέρα του από την άλλη, προωθούσε τα μουσικά του χαρίσματα, ήταν υποστηρικτική και με τη βοήθειά της ο Χαίντελ εξασκούνταν κρυφά.»

Διαβάστε την πλήρη βιογραφία του Χαίντελ, που επιμελήθηκε ο τελειόφοιτος της τάξης Αρμονίας της Σχολής Ανώτερων Θεωρητικών, Αλέξιος Μεγάλος,  πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.

George Frideric Handel