Ποιος είναι ο βαρύτονος Γιάννης Αγγελόπουλος;

Ο Γιάννης Αγγελόπουλος, στο ρόλο του Ριγκολέτο του G.Verdi (1889-1890) από το αρχείο της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης Λίλιαν Βουδούρη

21 Ιανουαρίου 1881, γεννήθηκε στην Αθήνα ο βαρύτονος Γιάννης Αγγελόπουλος. Η καταγωγή του ήταν από τη Δημητσάνα και συγγένευε με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’.

Το ντεμπούτο του στην όπερα κάνει το 1910, ερμηνεύοντας τον Ριγκολέτο του Βέρντι. Συμμετείχε σε πολλές παραγωγές της τότε Ελληνικής Λυρικής Σκηνής, ώσπου το 1920 φεύγει για σπουδές στην Ιταλία με υποτροφία του Μαρή Εμπειρίκου.  Από το σημείο αυτό, η καριέρα του εκτοξεύεται και γίνεται μάλλον ο πρώτος από τους Έλληνες της νεώτερης Ελλάδας που αποκτά διεθνή φήμη στον τομέα της όπερας.  Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1924 και εκμεταλλευόμενος φήμη και γνωριμίες του προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της Ελληνικής πολιτείας στα προβλήματα του μουσικού μελοδράματος.

Αξιομνημόνευτη είναι η συμμετοχή του στην παράσταση «Το Δαχτυλίδι της Μάνας» του Μανώλη Καλομοίρη, υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου.  Το τέλος της καριέρας του σηματοδοτεί και πάλι ο Ριγκολέτο, εφόσον  τον Μάιο του 1936 ο Γιάννης Αγγελόπουλος, δίνει την τελευταία του παράσταση στο κινηματοθέατρο Παλλάς, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.

Έφυγε στις 5 Δεκεμβρίου 1943 και ενώ υπήρξε θερμός πολέμιος του Ναζισμού, οι Γερμανοί απέστειλαν στην κηδεία του τιμητικό άγημα.

Ο Γιάννης Αγγελόπουλος εκτός της κλασικής του πορείας είχε τεράστια επιτυχία και ως τραγουδιστής του Ελληνικού ρεπερτορίου και έκανε μάλιστα και μερικές ηχογραφήσεις.  Ακολουθεί ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

Advertisements

Τι είναι η Impromptu;

Impromptu  (μετ. αυτοσχεδιασμός),  είναι έργο αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα, για ένα μόνο όργανο, συνήθως πιάνο . Οι πρώτες impromptu  φαίνεται να εκδόθηκαν από τον  Jean Baptist Cramer το 1815. Η «φόρμα» υιοθετήθηκε και αγαπήθηκε ιδιαιτέρως από τους ρομαντικούς συνθέτες, εφόσον η ιδέα της ανεμπόδιστης και ελεύθερης έκφρασης βρίσκεται στην καρδιά του ρομαντισμού. Συνέχεια

Τι είναι το ορατόριο;

Tο ορατόριο (ρητορική είναι ακριβής μετάφραση από τα Ιταλικά) είναι λυρικό έργο, ευρείας κλίμακας, για ορχήστρα , χορωδία και λυρικούς τραγουδιστές. Με δομή πανομοιότυπη της όπερας, χωρίς όμως σκηνική δράση και με απλούστερη πλοκή, τα θέματα των ορατορίων αντλούνται κατά κανόνα από τη Βίβλο και έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Υπάρχουν βεβαίως και κάποιες εξαιρέσεις όπως κάποια από τα ορατόρια του Χαίντελ (Ηρακλής, Σεμέλη) που αντλούν το περιεχόμενο τους από την ελληνο-ρωμαϊκή ιστορία και μυθολογία. Συνέχεια

J. Brahms, Rhapsodies op 79

Οι δύο ραψωδίες για πιάνο, op 79 του Γιοχάνες Μπραμς, γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1879, όταν ο συνθέτης διένυε την ωριμότερη συνθετική του περίοδο. Διακρίνονται και τα δύο από πάθος και ένταση αλλά οι δομικές διαφορές που έχουν μεταξύ τους είναι ευδιάκριτες.

Η πρώτη, η ραψωδία σε σι ελάσσονα , μοιάζει με κραυγή απελπισίας Συνέχεια

Τι είναι η Προγραμματική και τι η Απόλυτη Μουσική;

Ο όρος  «Προγραμματική Μουσική»  αφορά κάθε οργανικό μουσικό έργο με περιγραφικό ή αφηγηματικό χαρακτήρα.  Ο συνθέτης  εμπνέεται από τη φύση, ιδέες, μύθους, παραμύθια, ιστορικά γεγονότα, έργα των εικαστικών τεχνών και αξιοποιώντας  τις δυνατότητες των μουσικών οργάνων προσπαθεί να τα περιγράψει.  Αυτή η μη-μουσική ιδέα συνήθως προσδιορίζεται από τον τίτλο του έργου και πολλές φορές περιγράφεται και με επεξηγηματικά σχόλια ή σημείωμα.

Ως όρος η προγραμματική μουσική καθιερώθηκε από τον Fr.Liszt, Συνέχεια

Τι είναι η Μουσική Δωματίου;

Η Μουσική δωματίου (Musica da Camera) είναι η μουσική που είναι γραμμένη για μικρά σύνολα μουσικών οργάνων, συνήθως δυο με τέσσερα μουσικά όργανα και είναι προορισμένη να εκτελείται σε μικρούς χώρους. Η μουσική δωματίου απαρτίζεται συνήθως από ένα βιολί, ένα πιάνο και ένα βιολοντσέλο ή 3 βιολιά και ένα πιάνο. Ουσιαστικά είναι μια συναυλία από λίγα τον αριθμό όργανα συμφωνικής ορχήστρας, συνήθως δύο, τρία ή το πολύ τέσσερα έγχορδα όργανα Το μουσικό είδος που κυριαρχεί στις συνθέσεις των συνόλων της μουσικής δωματίου, είναι η σονάτα.

Τι είναι το «Prelude» – Πρελούντιο;

Η ακριβής μετάφραση του όρου «πρελούδιο» είναι προοίμιο. Το πρελούντιο δηλαδή είναι ένα μουσικό έργο που λειτουργεί ως εισαγωγή σε  ένα άλλο μουσικό έργο, συνήθως φούγκα ή σουίτα. Στην πρωταρχική του μορφή λειτουργούσε ως άσκηση για το ζέσταμα των δακτύλων ή το κούρδισμα των οργάνων και είχε αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα. Κατά την περίοδο του ρομαντισμού το πρελούδιο γίνεται αυτόνομο κομμάτι, όπως τα πρελούδια των Chopin , Liszt και άλλων συνθετών.